Een fragment uit "Dossier Verhulst": Derek de Lint met zijn collega Liz Snoyink

DEREK DE LINT: IK ZOU WEL EENS EEN SCHURK WILLEN SPELEN

Derek de Lint leeft op het moment letterlijk en figuurlijk in twee totaal verschillende werelden. Vandaag loopt hij nog op z'n dooie akkertje over het Leidse-plein richting Marnott hotel waar dit interview plaatsvindt. Morgen sjeest hij al weer in een taxi over de Champs Elysées. op weg naar de set van de Amerikaanse film "The Unbearable Lightness of Being". De schoen waarmee hij vanmiddag in de vermaarde Amsterdamse hondepoep stapt, zinkt de volgende dag weg in het hoogpolige tapijt van een duur Parijs' hotel Derek is met z' n gedachten bij z' n internationale filmdebuut in een tijd dat hij door zijn hoofdrol in ..Dossier Verhuist" twaalf weken lang nationaal bezit zal zijn. Dutch Derek goes to Hollywood, maar is voor ons voorlopig nog even Eric Hoogland, de jonge ambitieuze advocaat uit de serie Eer, heel verschil.

Derek knikt instemmend: "'Dossier Ver- huist' is natuurlijk heel wat anders dan de film waar ik nu mee bezig ben Daarmee wil ik niet zeggen dal in Amerika alles ook beter is. Soms is het juist heel fijn om kleinscnatig bezig te zijn. Maar een groot budget biedt nou eenmaal meer mogelijkheden. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Ze laten je voor een dag naar New York overkomen. Bij de opnamen van Dossier Verhuist gebeurde het regelmatig dat mensen om 3 uur aftaaiden omdat ze die avoid in de Stadsschouwburg van Sittara nog een voorstelling hadden. Er moet ook brood op de plank komen, weet je wel." "Nederlandse produkties moeten het nou eenmaal met veel minder geld doen. 'Dossier Verhuist' kostte een paar miljoen. Voor Nederlandse begrippen een peperdure serie dus. 'The Unbearable Lightness of Being' valt met z'n 22 miljoen in de categorie low-medium budget. Ik bedoel maar. Die verschillen worden vaak vergeten in de kritiek op het Nederlandse produkt."

Omgang

"Wat betreft de omgang met de acteurs, kunnen we hier nog wel wat leren van de Amerikanen. Als ze daar eenmaal voor je hebben gekozen, behandelen ze je werkelijk met alle egards. Daar schort het in Nederland nog wel eens aan, terwijl dat toch geen geld kost."

In zijn carriere heeft Derek tot nu toe voornamelijk sympathieke rollen gespeeld. De charmeur in Derek de Lint hebben we vaak genoeg aan het werk gezien. Met zijn uiterlijk ligt zo'n casting ook voor de hand. Na films als "Kort Amerikaans", "Bastille" en "De aanslag" speelt Derek ook in "Dossier Verhuist" weer een good guy. Is hij niet bang in een bepaald hoekje gedrukt te worden? "Ach, het is altijd zo dat als je voor een bepaald type rol vaak gevraagd wordt, je juist graag eens wat anders zou willen spelen. In mijn geval lijkt een keiharde schurk me wel wat. Ik denk dat ik dat goed zou kunnen juist omdat ik van na- ture een vriendelijke uitstraling heb. Daardoor zou het heel dubbelzinnig worden, Aan de andere kant vind ik, dat je je moet concentreren op rollen waar je bruikbaar voor bent en die je aan kunt. Heb je dat goed onder de knie dan kun je eens iets anders proberen. Die schur-kenrollen komen heus wel. Rutger Hauer heeft trouwens precies het tegenoverge stelde. Sinds 'Nighthawks' speelt hij bijna alleen nog maar ongure types. De rol van Eric Hoogland kreeg ik op nadrukkelijk verzoek van de schrijver Hans Keuls. Hij vond dat de rol mij op het lijf geschreven was. Ik vond het ontzettend leuk om een advocaat te spelen. Als voorbereiding heb ik veel rechtszaken bijgewoond. Machtig. Elke advocaat houdt zijn pleidooi weer op een andere manier. De een praat zoals hij dat thuis doet, terwijl de ander juist heel bewogen spreekt. Omdat ik in de serie een beginnend advocaat ben moest ik niet de fout maken te geraffineerd en geslepen uit de hoek te komen. Die zijn nog fris en doen dat niet. Ja, die bezoeken aan de rechts- zaal zijn heel leerzaam geweest voor mijn rol."

Minnaar

Als minnaar van Liz Snoyink hoefde Derek niets meer te leren. Vorige week las u al dat ze voor hun samenspelen in "Dossier Verhuist" ook in het toneelstuk "Slippers" het bed deelden. "Liz is een maatje van mij", zegt Derek. "Ik heb er geen, maar zo stel ik me een zus voor. Dat is toch wel belangrijk hoor. Als je zolang met elkaar moet werken tijdens zo'n serie is het wel makkelijk dat je zo goed met elkaar kunt opschieten," De modieus geklede Derek maakt op z'n 36e een tevreden en zelfverzekerde indruk. Hij is een succesvol en goed verdienende acteur. Een keiharde werker met gezonde ambities. De wereld ligt voor hem open. Het snelle leven dat hij leidt, lijkt hem te bevallen. Stuk voor stuk typeringen die bij een yuppie passen.

"Doe me een lol zeg", roept hij vol afschuw uit. „Nee hoor. Ik doe dingen die voor een yuppie goddeloos zijn. Wat voor dingen? Ja, dat zou je wel willen weten, he. Laten we het er op houden dat ik tussen een punk en een yuppie inzit. En dat is ook precies wat ik wil. Aan de ene kant ben ik blij dat de corduroy pakken en geitenwollensokken-must voorbij is. Ik vind het prachtig dat mensen weer in smokings en snelle Italiaanse pakken rondlopen. Je mag ook weer veel geld verdienen. Het is nou eenmaal zo in deze wereld dat waardering voor een groot deel in geld wordt uitgedrukt. Wat me tegen de borst stuit is de rechtse mentaliteit die je bij yuppies vaak aantreft. leder voor zich en God voor ons allen. Walgelijk. Zelfverzekerd ben ik maar tot op zekere hoogte. Vaak bekruipt mij een gevoel van onzekerheid, van twijfel. 'Waarom juist ik', vraag ik me dan af. Misschien wordt dat wel een obstakel in mijn verdere loopbaan. De factor geluk heeft een grote rol ge- speeld in mijn leven. Net op het moment dat ik denk: nu ga ik ten onder, kom ik weer iemand tegen die me er boven op helpt. Een paar jaar geleden heb ik dat in Amerika nog gehad. Ik zat in zak en as. Geen geld meer, niets meer. Via via liep ik toen een persoon tegen het lijf die me aan een job hielp, waarmee ik snel veel geld heb kunnen verdienen. Krankzinnig is dat. Zo zijn er met mij een hoop dingen gebeurd, die ik niet kan verklaren. Ik heb van meer mensen uit mijn vak soortgelijke verhalen gehoord. Het zal er wel mee te maken hebben dat wij emotioneel bezig zijn."

Tekst: Duco Bruns
Fotografie: TROS/NOS
Veronica, nr 47, november, 1986