'IK WIL TERUG NAAR HET NORMALE LEVEN'

Nederlands meest beroemde filmacteur, Derek de Lint, weigert hardnekkig elk interview. Hij wil, nu hij even in ons land terug is. In de eerste plaats rust en dat betekent dat de media tevergeefs bij hem aan de bel trekken. Alleen voor Story maakte hij een uitzondering. Daarom kunnen wij u exclusief op de hoogte stellen van de laatste ontwikkelingen in het leven van de man. die opeens wereldberoemd werd en nu tot zijn verbazing ontdekt, dat de weg terug ("naar het normale") voor hem misschien wel is afgesneden.

     Onopvallend, zonder veel opzien te baren, is hij voor een vakantie van een maand of wat uit de wereld van het klatergoud gestapt. Anders gezegd: hij heeft Hollywood, Sunset Boulevard en Beveriey Hills Avenue geheel vrijwillig de rug toegekeerd om in zijn eigen genefeliike woning op een zorgvuldig geheim gehouden adres in Amsterdam tot rust ie komen van alles wat rijn leven en dat van zijn vrouw en kinderen langzaam maar zeker ontregelde.

     Derek de Lint is onbereikbaar voor iedereen. Wie zijn telefoonnummer draait, krijgt te maken met zijn automatische beantwoorder en die geeft op geen enkele vraag uitsluitsel. "Ik wil," zegt Derek, "in de eerste plaats tot rust komen na alles wat er de laatste jaren in mijn leven gebeurd is. Daarom sta ik ook afwijzend tegenover interviews; vraaggesprekken met journalisten zijn meestal langdurig en nogal vermoeiend. Vandaar dat ik de boot afhoud. Ik wil niet in de krant en ik wil niet op de televisie, voorlopig althans met. Mijn vakantie hier in Holland is me heilig; daar iaat ik niet aan tomen. Bovendien - en dal is ook een belangrijke reden - heb ik in dit stadium geen publiciteit meer nodig; ik zeg dat eerlijk, daar draai ik niet om heen..."

      Maar iemand die zo beroemd is, kan ach toch ook m een stad als Amsterdam niet verborgen houden, of wel soms? Derek de Lint heeft daar geen antwoord op, of hij heeft misschien ook geen zin om over dat probleem na te denken. Hij zegt: "Wat ik voornamelijk wil, is terug naar het normale. Ik ben een normale Nederlander, met een normale vrouw en normale kinderen en ik betaal op de normale manier belasting, dus het moet mijns inziens ook mogelijk zijn om weer in het normale leven terug te komen. Beroemd zijn is best aardig en ik kan dat ook heel goed aan, maar je wordt in zo'n situatie wel uit het normale bestaan gelicht. Je wordt op den duur geleefd en je bent op een bepaald ogenblik zelfs geen baas meer over je eigen agenda en privetijd."

      Maar dat is toch de prijs die men voor het beroemd-zijn betaalt? Derek: "Jawel, maar ik wil zelf blijven uitmaken wat er in mijn leven gebeurt. Het is aan mij om te zeggen: dat wil ik wei en dal wil ik beslist niet. En het is dus niet aan anderen om voor mij de dienst uit te maken. Ik doe wat mij en mijn gezin het beste uitkomt. Als er iets dreigt te gebeuren, dan trek ik bijtijds aan de bel."

Het buitenland (Amerika voornamelijk) heeft het laatste jaar met Derek de Lint kennis kunnen maken in twee belangwekkende filmprodukties; de eerste was "Diary of a mad old Man", de tweede heette "Mascara", waarin onder andere ook Charlotte Rampling te zien was, een actrice waar men in Hollywood veel van verwacht. En dan was er natuurlijk het klapsluk bij de Oscaruitreiking in Amerika: zoals genoegzaam bekend ging een van de felbegeerde gouden beeldjes naar onze vaderlandse film "De aanslag", een werkstuk van Pons Rademakers naar het veelgelezen boek van Harry Mulisch. In de hoofdrol stond Derek de Lint en dank zij deze rolprent is hij in de States een ster van belang geworden. Niet alleen voor het publiek, maar vooral ook voor de talrijke regisseurs en producers. die dagelijks op zoek zijn naar nieuw talent. De filmscouts uit Hollywood ontdekten de afgelopen jaren mensen als Ruiger Hauer, Jeroen Krabbe en Monique van de Ven; uit diezelfde school stamt ook Derek de Lint en het was dus alleen maar een kwestie van tijd voordat men ook hem had ontdekt en gecontracteerd.

      Eigenlijk van de ene dag op de andere werd hij - en dat is niet overdreven om te zeggen - wereldberoemd. Dat is toch op zijn minst een merkwaardige ervaring?

     Derek de Lint hoeft niet lang na te denken. Hij zegt: "Ach, beroemd zijn, wat is dat nou helemaal? Het is toch allemaal heel relatief. Een week of wat geleden werkte ik ergens voor de camera's en in dat land hadden de mensen nog nooit van me gehoord, Mijn naam zei hun niets. Nou, daar sta je dan met al je beroemdheid. Maar zoiets is natuur1lijk ook wei te verwachten en je moet daar ook heel nuchter onder blijven. Kijk, in Nederland heb ik er twaalf jaar over gedaan. In die periode heb ik mijn carriere stukje bij beetje opgebouwd en in die tijd zijn de mensen je langzaam maar zeker gaan kennen. Maar nu moet ik me concentreren op hel buitenland. Niemand kende me, laten we eerlijk zijn. Ja, nu door die Oscar komt er natuurlijk van alle kanten waardering, dat wel."

      Derek de Lint geniet, zoals gezegd, met volle teugen van zijn welverdiende vakantie. Wat hij gaat doen en waar hij zich de komende weken met zijn vrouw en kinderen zal ophouden, houdt hij zorgvuldig geheim. Niet dat hij zo opziet tegen een onverwachte confrontatie mei het publiek (want daar moet hij het uiteindelijk toch van hebben), maar hij wil - vermoeid ais hij is - op geen enkele manier aan het zenuwslopende bestaan voor de camera's herinnerd worden. Rutger Hauer. een van onze andere kopstukken in Hollywood, zei onlangs nog tegen

Story, dat het leven in en rond Hollywood gezien moet worden "als een uiterst afmattende bezigheid, waaraan je wonderlijk genoeg op den duur verslaafd raakt."

     Aan die verslaving kan een jong acteur gemakkelijk te gronde gaan. Monique van de Ven zei eens, dat al haar vrije tijd in Hollywood werd opgeslokt door recepties, party's en persconferenties en dat je van goede huize moest komen om je aan dat soort vreemde verplichtingen te kunnen onttrekken. "Voor je er erg in hebt," aldus Monique enkele maanden geleden, "heeft Hollywood je mei huid en haar opgeslokt."

Zo ver zal hei bij Derek de Lint nooit komen; dat is een ding dat zeker is. Hij zegt: "De komende vijf tot tien jaar moet ik voor mezelf gaan uitmaken tot hoever ik wil gaan. Ik kan daar op dit moment eigenlijk nog niets over zeggen. In mijn hoofd heb ik nog steeds dat ene idee: ik en ik alleen beslis wat er straks met mij gaat gebeuren Het is natuurlijk duidelijk, dat ik op den duur niet in Nederland zal kunnen blijven. Wie wat wij bereiken, dient zijn vleugels uit te slaan."

     Een oud gezegde luidt, dat het sterke benen moeten zijn die de roem kunnen dragen. Hei ziet er naar uit, dat Derek de Lint over zulke ledematen beschikt. Story hoopt dan ook van harte, dat het hem heel goed blijft gaan, voorlopig nog hier, straks in het buitenland.

Story, nr 45, october, 1987