Viva riep hem ooit uit tot mooiste man van Nederland. Inmiddels is Derek 51, maar nog steeds even mooi, nog steeds even slank. Hier en daar wat grijze plukken in zijn haar, maar dat maakt hem alleen maar aantrekkelijker. Op straat zijn het vooral de vrouwen die hem nakijken. Hij is gedistingeerd en sexy. Hoe houdt hij die schoonheid vast? Derek: "Schoonheid vind ik niet zo belangrijk, want je bent wie je bent, het gaat om die universele schoonheid. Zodra je je niet lekker meer voelt door je uiterlijk, wordt het belangrijk om er meer aandacht aan te besteden. Ik kreeg op een gegeven moment zo'n michelin-bandje om m'n middel. Ik ben toen gaan trainen en dat heeft mijn leven echt veranderd. Allemaal met de hulp van een personal trainer. Eerst dacht ik: ik ga toch geen 50 dollar per uur betalen voor zo'n man? Maar het is de beste investering die ik ooit heb gedaan. Twee keer per week train ik met hem, meestal samen -met Dorith. Als ik klaar ben, lijkt het net alsof ik high ben. Trots als een aap. Ik heb nu een beter lijf dan tien jaar geleden. Ik ben niet ijdel in de zin dat ik de hele dag voor de spiegel sta, maar ik weet wel wat ik moet doen om er goed uit te zien. Ik vind het heerlijk om na een dag in spijkerbroek en T-shirt te douchen en een goed pak aan te trekken. Ik voel me lekker in mooie kleren. Ik heb natuurlijk het geluk dat ik me dure pakken kan veroorloven. Voor ouder worden ben ik niet bang. Integendeel. Ik vind het frappant dat veel mannen van mijn leeftijd het gemunt hebben op een veel jongere vrouw. Dat is stelen van de jeugd. Ik zie ook wel de schoonheid en de kracht van een jongere vrouw, maar ook zij wordt ouder en dan heb je dezelfde relatietroubles als met je ex. Een relatie is gewoon niet altijd makkelijk. Je maakt nogal wat ellende mee samen. Dorith en ik zijn ook door schade en schande wijs geworden. Ik denk dat daar veel liefde voor nodig is, wil je het samen redden. We zijn nu vijfentwintig jaar bij elkaar en ze kan me nog steeds verbazen en aan het lachen maken. Het is een cliché, maar we vullen elkaar aan.

Eigenlijk speelde ik al vanaf het begin van mijn carrière in buitenlandse, veelal Amerikaanse, producües. Ik heb iets met het buitenland. Ik kan me herinneren dat ik als kind in een viewmaster mocht kijken met allemaal plaatjes uit Amerika. Dat vond ik het einde, daar wilde ik naartoe. Toen ik voor het eerst in een studio in Los Angeles werkte en ik acteurs als Jack Nickolson en Shirley MacLaine naar binnen zag stappen, dacht ik: nu ben ik er écht! Ik heb ontzettend veel gereisd. Al voordat ik mijn vrouw Dorith leerde kennen, kende ik NewYork beter dan Rotterdam. Toen ik acht jaar geleden een aanbieding kreeg voor de hoofdrol in de Amerikaans/Canadese serie Poltergeist the Legacy besloten Dorith en ik te gaan verhuizen naarVancouver. Op zo'n moment besef je echt dat het een fantastische vrouw is. Moet je je voorstellen: we hadden drie opgroeiende kinderen, Dorith had een goede baan als binnen-huisarchitect en toch zei ze: 'Kom, laten we gaan, laten we dat avontuur aangaan.' Die stap is eigenlijk ook het mooiste geweest wat ons samen is overkomen. We zijn heel hecht geworden, het was alsof we met het hele gezin naar een onbewoond eiland gingen. Het fantastische van de serie Poltergeist the Legacy, die overigens lange tijd bij SBS6 te zien is geweest, was dat ik 's avonds en in het weekend altijd thuis was. En dat vier jaar lang! Veel beter dan de tijd ervoor, waarin ik vaak lange tijd van huis was voor allerlei rollen."

Mijn ouders hebben me altijd gestimuleerd in datgene waar ik goed in was, waar ik voor ging. Toen ik klein was, waren ze er heilig van overtuigd dat ik zakenman zou worden en dat kwam allemaal doordat ik ooit een advertentie had geplaatst waarin ik een vogelkooitje te koop aanbood. Toen er een koper langskwam, ging die met een aquarium de deur uit. Toen zeiden mijn ouders: 'Als jij een aquarium kan verkopen aan iemand die voor een vogelkooi komt, zul je het ongetwijfeld ver schoppen als zakenman.' Maar op de middelbare school werd duidelijk dat mijn passie bij tekenen en schilderen lag. En zo stimuleerden mijn ouders mij om naar de kunstacademie te gaan. Later wilde ik liever acteren, dus ben ik die weg ingeslagen. Die waardering om wie ik was en wat ik kon, probeer ik ook op mijn zoons over te brengen: doe waar je goed bent en wat je hart je ingeeft. Kinderen moet je ook vrijlaten. Je moet ze met liefde opvoeden, maar een beetje verwaarlozing is niet erg. Meteen gaan gillen als een kleintje de trap op loopt, werkt volgens mij averechts. Een kind valt heus niet zo gauw. Almaar controleren is niet oké. Humor is óók zoiets belangrijks wat ik van vroeger heb meegekregen en wat nu ook de rode draad in mijn gezin is. Natuurlijk heb ik ook wel eens last van de blues, maar in wezen ben ik een vrolijk mens. Humor is niet altijd lachen. Op een stoel gaan zitten en een mop vertellen, kan iedereen. Nee, het gaat erom dat humor een grote relativeringsfactor in je leven is, dat je nog kunt lachen als het slecht met je gaat. Iets wat ik niet heb meegekregen van mijn ouders, is ruziemaken. Je mocht veel, maar dét niet. Dorith heeft het me moeten leren. Als ze kwaad is, kan ze borden uit de kast trekken, of zit ik opeens met een sliert spaghetti in mijn haar. Ruzie is goed, af en toe, als er maar gepraat wordt. Dat doe ik ook met mijn zoons: écht praten en écht luisteren. Soms vind ik het jammer dat ze niet meer klein zijn, het zijn al zulke kerels. De oudste, Jerome, is 22 en studeert fotografie in Amsterdam. Mick wil acteur worden en gaat een acteeropleiding volgen in New York. Ik weet nog niet of hij talent heeft, maar die belangrijke passie heeft hij in elk geval wel. En ik heb een Oscar! Dat is de jongste van 14. Hij zit nog op de middelbare school in Vancouver en heeft net de meisjes ontdekt.

"Het gekke is dat je, wanneer je niet meer in Nederland woont, opeens heel gewild bent. Ik was eind vorig jaar in Nederland om de première bij te wonen van Torn en Thomas-, een Nederlandse kinderfilm waar ik een rol in had en die dit jaar is uitgebracht. Ik dronk een kopje koffie met de casting director, die me begon te vertellen dat hij mij hoog op z'n verlanglijstje had staan voor een aantal nieuwe series. Toen ik hoorde over Mevrouw de Minister, wist ik direct dat ik het wilde doen. De rol en het script spraken me meteen aan. Veel geld zou het niet in het laatje brengen, maar daar moet je het ook niet voor doen. Als ik al die rijke mensen zie in Amsterdam, met hun dikke auto's en hun chagrijnige gezichten, dan denk ik: daar word je ook niet gelukkig van. Het acteerwerk zit er net op en ik heb een voldaan gevoel. De serie zit echt goed in elkaar en er spelen fantastische acteurs in mee. Het is een spannend politiek drama en verschijnt in de periode dat de landelijke verkiezingen plaatsvinden. Natuurlijk is niet alles hetzelfde als in het echte Den Haag, ook de namen van de ministers zijn anders. Maar veel dingen, zoals bijvoorbeeld de grote problemen in de gezondheidszorg, zijn niet zomaar uit de duim gezogen.

Ik speel Premier Staal, een man die voor nogal moeilijke situaties komt te staan. Goede politiek bedrijven, is in werkelijkheid ook geen eenvoudige taak. Als ik de wijsheid in pacht had om bijvoorbeeld de wachtlijsten in de gezondheidszorg weg te nemen, dan zat ik hier nu niet. Ik weet al niet eens meer waar ik nu op zou moeten stemmen. Ik ben al zo lang weg, ik ken de namen niet meer. Toen ik hier kwam, in januari, wist ik niet eens wie Pim Fortuyn was. Toen ik de eerste dag op een interview met hem stuitte, dacht ik: zo, er is hier wel wat veranderd zeg. Ik denk niet dat hij politiek ver komt met zijn extreme uitlatingen, maar ik denk wel, en hoop ook, dat hij iets losmaakt, dat hij mensen wakker schudt. Die enorme tolerantie van drugs en criminaliteit was mooi, maar moet teruggedraaid worden. Ik vond het goed dat burgemeester Cohen onlangs zei: 'Als we een betere maatschappij willen, moeten we ons bij een rood stoplicht eens afvragen: zullen we er nou een keer niet doorheen rijden?' Ik denk dat we naar een leefbaarder maatschappij toe moeten. In kleinere gemeentes is dat er nog wel, daar vegen we de stoep nog voor elkaar aan. Maar in de grote steden is het totaal verdwenen. Ik zag net nog dat een moeder op een fiets met twee kinderen afgesneden werd door een asociale automobilist, die vervolgens ook nog eens het raampje opendraaide om haar voor van alles en nog wat uit te maken. Dat soort gedrag moet veranderen, ongeacht welk politiek standpunt je hebt."

"Nu de opnames van Mevrouw de Minister klaar zijn, ga ik weer naar huis. Dorith komt nog even hier en dan vliegen we samen terug. Mijn manager zit alweer op me te wachten. Ik heb eerst een aantal audiües te doen in Los Angeles. Wie weet, krijg ik daar de rol van mijn leven, maar voor hetzelfde geld word ik het weer nét niet. Dat is je baan, de grote onzekerheid van het vak. Als je ouder wordt, wil je meer zekerheid, maar dat heb je als acteur eenvoudig niet. In Nederland heb ik dat wel. Ik hoef niet eens audities te doen. Je leest een script, je vindt het bij je passen en je krijgt de rol. Geweldig is dat. In Amerika en Canada weten ze wel wie ik ben, maar toch zeggen ze telkens: 'Hij moet maar eerst z'n kunstje laten zien.' De taal blijft altijd een obstakel. Ik spreek bijna accentloos, maar toch is het niet je moedertaal. De zinnen iets aanzetten of verdraaien, gaat moeilijker in het Engels. Dat was ook te gek in mijn rol als Minister Staal: je merkt dat je kunt spelen met de uitspraak; met je eigen taal kun je zoveel meer doen. Wat ik graag nog een keer zou willen doen is een comedy. Dorith zegt altijd: 'Ik hoop dat er nog eens een script komt waarin jij je humor kwijt kan.' Het lijkt me ook het mooiste wat er is: mensen aan het lachen maken. Ik kan het ook wel, maar ik ben een andere richting opgegaan. Wie weet komt het er nog eens van. Zolang Oscar nog op de middelbare school zit, blijven we in Vancouver. Misschien dat we daarna terugkomen naar Nederland. Ik houd ontzettend van Amsterdam. Het is een geweldige stad. Het is jammer dat het almaar drukker wordt en de mensen zo koopziek zijn geworden, maar er kan geen plaats in de wereld tegen op. En ik houd van Nederlandse vrouwen. In Nederland zie je vrouwen goedgekleed op de fiets met een boodschappentas en een kind achterop. Ze zijn zelfstandig en hebben veel pit en persoonlijkheid. Van mij zouden ze een nog veel belangrijker rol mogen spelen in de maatschappij. Ik denk dat het er dan allemaal een stuk vriendelijker uit zou zien."